Άγραφο, σαν ξεκίνημα

Βρέ­χει. Χω­ρίς κα­θό­λου να σε­βα­στεί την Κυ­ρια­κή ή το γε­γο­νός που αυ­τή η Κυ­ρια­κή πα­ρα­κο­λου­θεί. Βρέ­χει και το δια­πι­στώ­νει κα­νείς α­πό τις α­νοιχτές ο­μπρέ­λες, α­πό τα α­νοι­χτά βή­μα­τα και βρέ­χει α­κό­μα και στη γω­νί­α που πρέ­πει να στρί­ψεις. Δεν εί­ναι στο χέ­ρι σου να κά­νεις αλ­λιώς. Ο κου­ρε­λής τσα­λα­βου­τά­ει, σέρ­νει τα λυ­μέ­να κορ­δό­νια των πα­που­τσιών του στα λα­σπό­νε­ρα, τα χέ­ρια τα έ­χει α­πλω­μέ­να να μά­σει βρο­χή για μια ώ­ρα α­νά­γκης, νο­μί­ζεις οι γά­μπες του θα εί­ναι βρεγ­μέ­νες, οι τρί­χες α­πό τις γά­μπες του μου­σκί­δι. Έ­πε­σε. Ού­τε που δί­νεις ση­μα­σί­α. Τον προ­σπερ­νάς και στρί­βεις. Έ­χεις τα μά­τια σου τέσ­σε­ρα να βρεις το γράμ­μα του ε­πι­θέ­του σου πά­νω στην πόρ­τα της αίθου­σας που θα ψη­φί­σεις, να μη στα­θείς σε λά­θος πόρ­τα ό­πως την άλ­λη φο­ρά και μό­νον έ­τσι θα προ­χω­ρή­σεις, μό­νον έ­τσι θα πρά­ξεις σω­στά. Ο φα­ντά­ρος στέ­κει μπρο­στά στην πόρ­τα με το ό­πλο του πα­ρα­πό­δας, κά­τι θα φο­βά­ται λες αυ­τός, αλ­λά οι άλ­λες κυ­ρί­ες βά­νουν τις φωνές για να μπεις στη σει­ρά σου. Ε­σύ δεν βιά­ζε­σαι και ό­ντως μπαί­νεις στη σει­ρά σου  που μια μα­κραί­νει μια κο­νταί­νει απ’ τις κυ­ρί­ες που φεύ­γουν κι απ’ αυ­τές που έρ­χο­νται πό­τε χο­ντρές πό­τε λια­νές, με­ρι­κές η­λι­κιω­μέ­νες κι άλ­λες κο­πέ­λες α­μού­στα­κες, σχε­δόν παι­διά κι ό­λες με τα μά­τια α­νοι­χτά, με τα στό­μα­τα α­νοι­χτά, ό­λο κά­τι λέ­νε οι κα­λό­τυ­χες και προ­χω­ρούν αρ­γά. Ο φα­ντά­ρος σας ε­πι­τρέ­πει να πε­ρά­σε­τε μέ­σα, σας κά­νει χά­ρη, τι­μή ή κά­τι τέ­τοι­ο και σεις τρεις τέσ­σε­ρες, α­κό­μα φο­ρώ­ντας τα κυ­ρια­κά­τι­κά σας, δε­χό­σα­στε τη χά­ρη και περ­νά­τε.

Το δε­ξί σου πό­δι σε ντρο­πιά­ζει. Ό­λων τα μά­τια ε­κεί καρ­φώ­νο­νται και συ δεν έ­χεις πως να το κρύ­ψεις, να μη φαί­νε­ται ο πό­ντος της κάλ­τσας που σκαρ­φα­λώ­νει α­διά­κρι­τος ως ε­πά­νω στο μη­ρό τη στιγ­μή α­κρι­βώς που ο στρα­τιώ­της αλ­λά­ζει χέ­ρι στο πα­ρα­πό­δας.

Ι­δού ε­πι­τέ­λους τα πα­ρα­βάν σαν κυ­ρές κο­κό­νες με τα μπλε τους κα­ρα­βό­πα­να. Στο έ­να το πιο α­πόρ­ρη­το της γω­νί­ας φαί­νε­ται α­πό κά­τω του έ­να μαύ­ρο χα­μη­λο­τά­κου­νο και στρα­βο­πα­τη­μέ­νο πα­πού­τσι. Μέ­σα α­πό το πα­πού­τσι ξε­κι­νά­ει α­νε­βαί­νο­ντας μί­α μαυ­ρο­ντη­μέ­νη λια­νή ά­ντζα και φαί­νε­ται να στα­μα­τά­ει σε κα­μιά δε­κα­ριά πό­ντους ό­που σεί­ε­ται σι­γα­νά ο μαύ­ρος πο­δό­γυ­ρος. Ε­σύ παίρ­νεις τα χαρ­τιά, ό­λα τα χαρ­τιά, μα­κρυ­νά­ρια  α­τέ­λει­ω­τα γε­μά­τα με ο­νό­μα­τα, πά­ρα πολ­λά ο­νό­μα­τα. Ψά­χνεις να βρεις κά­ποι­ο χω­ρίς ο­νό­μα­τα πλην μα­ταί­ως. Θέ­λεις κά­τι ά­γρα­φο που να σου φέρ­νει στο νου ξε­κί­νη­μα, να λες πως ό­λα πε­ρι­μέ­νουν να αρ­χί­σου­νε, ό­τι εί­ναι δυ­να­τόν ν’ αρ­χί­σουν απ’ το ά­σπρο και ά­γρα­φο ώ­στε σι­γού­λια σι­γού­λια να έρ­θουν και τα γράμ­μα­τα και τα ο­νό­μα­τα, αλ­λά τί­πο­τα. Το μαύ­ρο πα­πού­τσι προ­σπα­θεί να ι­σορ­ρο­πήσει μέ­σα στο γω­νια­κό πα­ρα­βάν – ρίξ­τε ά­δει­ο το φά­κε­λο κυ­ρί­α μου αν θέ­λε­τε, σου λέ­νε οι υ­πεύ­θυ­νοι, μην κω­λύ­ε­ται τη δου­λει­ά μας – ε­νώ έ­ξω βρέ­χει δυ­να­τά κι α­κούς την ί­δια σου τη φω­νή να ω­ρύ­ε­ται πως δεν θέ­λεις να ρί­ξεις ά­δει­ο φά­κε­λο και ο α­γκώ­νας σου σκου­ντά­ει βάναυ­σα τον ευ­πρε­πή άν­δρα – μπεζ κο­στού­μι ε­κει­δά, χρυ­σό­δε­τα γυα­λιά, δυ­να­μι­κό πη­γού­νι – ό­λοι α­νά­στα­τοι πια μα­ζί σου και το πη­γού­νι να πα­ρα­μέ­νει δυ­να­μι­κό έ­ως ε­πι­θε­τι­κό, νιώ­θεις το φα­ντά­ρο να σε πυ­ρο­βο­λεί πι­σώ­πλα­τα με το ευ­θυ­τε­νές του πα­ρά­στη­μα κι ε­σύ αι­μό­φυρ­τη αλ­λά πεί­σμων στον α­γώ­να σου για την ι­σό­τη­τα των χαρ­τιών και να λες, να ξε­φω­νί­ζεις πως θέ­λεις λευ­κό, τί διά­ο­λο σ’ έ­πια­σε τώ­ρα το θέ­λεις και δεν α­κούς τον κύ­ριο που σου ε­ξη­γεί πως κά­νει το ί­διο κι έ­να γραμ­μέ­νο, δεν πρό­κει­ται ν’ αλ­λά­ξει α­πο­λύ­τως τί­πο­τα. Αλλά ε­σύ ε­κεί!..