Εκλογές

Οι γραμ­μές. Πό­σο φόρ­το έ­χουν οι γραμ­μές. Οι γραμ­μές των τη­λε­φώ­νων, των πλοί­ων, των συρ­μών. Πό­σες ση­μαί­ες κυ­μα­τί­ζουν με ποι­κί­λες πα­ρα­στά­σεις, με πύ­ρι­νες γλώσ­σες-α­πο­μι­μή­σεις θε­ϊ­κής ε­πι­φοί­τη­σης, με δάφ­νες και α­κτί­νες, με ελ­πί­δες, με α­πει­λές και ό­νει­ρα στα βέ­λη τους, λά­βα­ρα πρό­σκαι­ρα, κι ο θό­ρυ­βος των η­με­ρών κι η τα­ρα­χή των ψυ­χών. Ο ά­νε­μος ό­μως σκί­ζει τα α­νε­μί­ζο­ντα λά­βα­ρα, ξε­φτί­ζει τις ρά­χες τους κι α­φή­νει τες κου­ρέ­λια ν’ α­νε­μί­ζουν στους με­γά­λους δρό­μους χω­ρίς φε­στό­νι, χω­ρίς κέ­ντη­μα, κου­ρέ­λια που δεν μπο­ρείς ναν τα που­λή­σεις στο πα­λαι­ο­πωλεί­ον σου τώ­ρα. Μιάν άλ­λη φο­ρά ναί, σαν ι­στο­ρι­κά ντο­κου­μέ­ντα της σή­με­ρον συ­νο­δευ­ό­με­να α­πα­ραι­τή­τως α­πό πα­ρα­μύ­θια για τα ι­δα­νι­κά και τις α­ξί­ες που κά­ναν τον κό­σμο σας να μά­χε­ται, να ε­μπνέ­ε­ται, να ο­νει­ρεύ­ε­ται και να α­πο­γο­η­τεύ­ε­ται. Τον κό­σμο που ό­λο θέ­λει ν’ αλλά­ξει κι ό­λο κά­τι τυ­χαί­νει και δεν το μπο­ρεί. Οι κου­βέ­ντες τό­τε δεν θα έ­χουν τη φόρ­τι­ση αυ­τής της ε­βδο­μά­δας, αυ­τής της Κυ­ρια­κής, αυ­τού του σω­τη­ρί­ου έ­τους πα­ρά θε νά ‘ναι α­ντι­κει­με­νι­κές ε­πει­δή τα γε­γο­νό­τα ουκ α­πο­γί­γνο­νται στην πό­λη που μέ­ρα ε­κλο­γών μοι­ά­ζει ε­ξο­χή και ουκ α­πο­γί­γνο­νται στην ε­ξο­χή που πό­λη μοι­ά­ζει.

Οι με­τα­νά­στες των κέ­ντρων τα­ξι­δεύ­ουν υ­πε­ρή­φα­νοι στην πε­ρι­φέ­ρει­α, να γυ­ρί­σουν στη γε­νέ­τει­ρα, να δρα­σκε­λί­σουν πα­τρι­κά κα­τώ­φλια, να σφί­ξουν χέ­ρια κι α­γκα­λι­ές, να μεί­νουν έ­να δυό λε­πτά με τα μά­τια θο­λά σ’ έ­να ξά­γνα­ντο, σε μιά βί­γλα με­τρώ­ντας τον ί­σκιο του κα­μπα­να­ριο­ύ, τον ί­σκιο κά­ποι­ας μέ­ρας. Οι σού­βλες στεί­νο­νται α­πο­βρα­δίς για τους μου­σα­φι­ρέ­ους και οι τσί­κνες πρω­ΐ πρω­ΐ θα κα­πνί­ζουν τις α­ντί­πα­λες πα­ρα­τά­ξεις που θα στέ­κο­νται στα νύ­χια για κα­βγά ό­ταν τα βα­ρέ­λια θ’ α­νοί­γο­νται ει­δι­κά για την πε­ρί­στα­ση κι ό­ταν τα προι­κιά­τι­κα σε­ντό­νια θ’ α­ε­ρί­ζο­νται να στρω­θού­νε οι κου­κέ­τες. Η κα­μπά­να του όρ­θρου θα σκε­πά­σει τις σκου­ξι­ές απ’ τα κο­κό­ρια στη σφα­γή κι ο ή­λιος θα πά­ρει αί­μα απ’ τα λαι­μά τους για να βά­ψει τον α­γρό με πα­πα­ρού­νες, ε­νώ τα παι­διά θα χαί­ρο­νται με τον μπάρ­μπα α­πό την πό­λη, με τη θεί­τσα, με το στό­μα μπου­κω­μέ­νο κα­ρα­μέ­λες και το σά­λιο να γί­νε­ται κόκ­κι­νο, να γί­νε­ται νε­ρα­τζί να βά­φει τις γλώσ­σες, να τρέ­χει απ’ τις ά­κρες των χει­λιών και να λε­κιά­ζει τις λε­ρω­μέ­νες κιό­λας μπλού­ζες μπρο­στά πά­νω στο στή­θος ό­που κει­ μέ­σα ε­δρεύ­ει η καρ­διά ό­λο συ­γκί­νη­ση για τη γιορ­τή, συ­γκί­νη­ση για την ξε­χω­ρι­στή τη μέ­ρα. Και οι με­γά­λοι, οι πο­λύ με­γά­λοι, οι πα­πού­δες με τα φα­φού­τι­κα στό­μα­τα και τα θα­μπά βλέμ­μα­τα θα εί­ναι έ­τοι­μοι να ευ­χη­θούν “και με τη νί­κη” και θα είν’ έ­τοι­μοι να κα­τα­ρα­στούν τους α­νυ­πά­κου­ο­υς στα πα­τρο­πα­ρά­δο­τα, α­πει­λώ­ντας με τη μα­γκού­ρα θε­ούς και δαι­μό­νους, νύ­φες κι αγ­γό­νια. Εί­ναι το με­γά­λο γε­γο­νός, γι α­υ­τό. Εί­ναι το ε­θνι­κό πα­νη­γύ­ρι.